What’s the deal?

Terwijl ik in mijn papieren kopje thee kijk, weet ik dat ik er niet echt meer omheen kan. Ik heb kriebels in mijn buik, ben een beetje zenuwachtig. Vandaag hoor ik een diagnose en een behandelingsplan. Niet echt veel reden om zenuwachtig te zijn, want ik weet het eigenlijk al. De hoofdbehandelaar vertelde me al dat er sprake was van een gegeneraliseerde angststoornis. Maar sinds dat gesprek zijn er nog andere tests gedaan, dus wie weet wat daar uit komt…

‘Hoi Leonie, kom je mee?’

Lees meer »

Advertenties

Pinkpop – nabeschouwing

Er prijkt een medium-size blauwe plek op mijn bovenbeen, mijn portemonnee is een paar tientjes lichter en mijn stem ligt waarschijnlijk nog in Landgraaf. Mijn hoofd voelt zwaar en ik geloof niet dat ik me ooit eerder zo moe en verrot voelde. Wat een geluk, wat een genot.

Het hele weekend vertoefde ik op Pinkpop. Gisternacht kwam ik terug. Vandaag kun je lezen wat ik heb gezien en hoe dat is bevallen, maar ook hoe het werken van zaterdag- op zondagnacht me verging en hoe het kon dat ik toch weer een paniekaanval heb gehad op het festival.Lees meer »

Pinkpop – voorbeschouwing

Deze week maar twee blogs. Waarom? Simpel. Vanaf vandaag tot en met zondagnacht/maandagochtend bevind ik me in op het mooiste grasveld van het zuiden; Megaland in Landgraaf. Waarvoor? Voor het mooiste weekend van het jaar; Pinkpop.

Afgelopen maandagochtend werd ik al wakker met kriebels in mijn buik. Pinkpopweek. Dit is het weekend waar ik het hele jaar naar uit kijk. De pret begint al in januari en februari met het bekendmaken van de line-up. En als ik terug kom, verkeer ik altijd een weekje in een afterfestivaldip, waarna het aftellen weer van voor af aan begint.

Vandaag wil ik jullie alvast een kijkje geven in mijn weekend op Pinkpop. Zo schrijf ik welke artiesten ik zeker ga zien met daarbij het liedje dat ik op dit moment het liefste luister van één van deze bands, en bij welke optredens ik het liefst zo ver mogelijk uit de buurt blijf.

Lees meer »

Hoe is het nog met school?

In de afgelopen blogs heb ik jullie bijgepraat over wat er de afgelopen tijd allemaal heeft gespeeld in mijn leven, terwijl ik even stopte met bloggen. Zo besprak ik al hoe het bijvoorbeeld gaat met therapie en mijn voornemen om dierproefvrij te gaan leven. Vandaag wil ik jullie vertellen hoe het nog gaat met school.

De laatste keer dat ik over school blogde ging ik niet tot nauwelijks naar school en kwam ik er voornamelijk voor gesprekken met mijn studiebegeleider. Inmiddels gaat het verbazingwekkend goed. Waar ik een tijd geleden het nog net op kon brengen om er naar toe te gaan voor een gesprek met mijn studiebegeleider, loop ik nu weer vrij rond door het gebouw. Sterker nog, vorige week heb ik een enorme mijlpaal bereikt.

Lees meer »

Hoe gaat het nog met proefdiervrij leven?

Enige tijd besteedde ik wat minder aandacht aan mijn blog en postte ik geen updates. Inmiddels sta ik weer op een punt dat ik er aan toe ben het stof van mijn blog af te vegen en weer te gaan posten! Yay! Vandaar dat ik jullie in een aantal blogs wat bij wil praten over wat er de afgelopen tijd allemaal is gebeurd.

Jullie konden al lezen dat ik een van mijn nieuwjaarsvoornemens uit heb laten komen; ik ben namelijk in een studio gaan wonen met een eigen keuken en badkamer! Maar dit was niet mijn enige voornemen voor 2016. Er is namelijk nog een voornemen waar ik hard aan werk: proefdiervrij en ecologisch leven.

Lees meer »

Hoe is het nog met therapie?

Een tijd lang heb ik mijn blog nauwelijks aangeraakt (zeg maar gerust totaal niet aangeraakt). Dat betekent echter niet dat mijn leven stil heeft gestaan! De komende paar blogs wil ik jullie over een aantal dingen in mijn leven bij praten.

Vandaag: therapie. Hoe zit het daar nog mee? Ben ik al begonnen bij mijn nieuwe psycholoog?

Lees meer »

Hoe is het nog met Leonie?

Terug van weggeweest. Alweer. Ik heb even helemaal afstand genomen van mijn blog. Ik had geen motivatie, geen inspiratie en to be honest; ik was er totaal niet mee bezig. Een tijd lang zat ik constant te bedenken waar ik nog allemaal over kon schrijven. Maar dat was even helemaal weg.

Sinds een paar dagen begint het weer te kriebelen. Er zijn dingen veranderd en er gaan nog dingen veranderen. Daarover praat ik jullie een beetje bij in dit blog.

Lees meer »

Foutje bedankt

Zoals jullie inmiddels misschien wel weten, ben ik bij de psycholoog na een tiental afspraken op de wachtlijst gezet om hulp te kunnen krijgen vanuit de specialistische GGZ. Dat viel me vies tegen. Gelukkig werd ik toen, in januari, vrij snel gebeld dat ik in maart terecht kon bij een nieuwe psycholoog.

Tot ik tijdens mijn minibreak in Lyon, Frankrijk, wakker werd met een voicemail van de psychologenpraktijk. Of ik met spoed terug kon bellen…

Lees meer »

Standvastig zijn

Er wordt enorm met me gesodemieterd. Dat vind ik lastig, daar ben ik heel eerlijk in. Er zijn momenteel zoveel mensen om me heen die iets vinden, zoveel mensen die zogenaamd iets doen met mijn welzijn voor ogen, dat ik iedere dag in honderd verschillende richtingen wordt gegooid.

Zoveel verschillende mensen en zoveel verschillende meningen. Zoveel dat ik misschien wel uit het oog ben verloren wie het beste kan bepalen wat goed voor mij is.

Ik.

Lees meer »

Alive

Een berichtje van mij. Ik leef namelijk nog. Daarmee zeg ik precies wat ik wil. Ik lééf.

Ik doe op dit moment veel dingen met vrienden en vriendinnen. Ik neem mijn momentjes en ben me aan het verdiepen in mindfulness. Ik denk zelfs dat ik iemand heb leren kennen, als je snapt wat ik bedoel.

Ups en downs wisselen elkaar af. Thuis gaat het even niet zo goed. Veel wil ik er niet over kwijt, maar met mijn broertje gaat het niet zo goed en mijn ouders maken zich veel zorgen om ons allebei. De drang om alles goed te moeten doen en geen fouten te mogen maken in combinatie met slecht zijn in communiceren van gevoelens, blijkt een familiekwaaltje te zijn. Maar ook daar komen we wel weer aan uit. We zitten allemaal in een leerproces.

Ook ‘dingen doen’ met vrienden en vriendinnen gaat niet altijd even soepel. Afgelopen week was ik bijvoorbeeld in Paradiso om de persconferentie van Pinkpop bij te wonen. Iets waar ik enorm naar uit keek en wat in één klap omsloeg toen ik tussen al die mensen stond. Het was er druk, de deuren waren dicht en ik dacht aan wat er allemaal mis kon gaan. Paniek sloeg me om het hart en alles in me schreeuwde dat ik moest gaan zitten, maar dat kon niet. Toch is het goed gegaan. De muziek en presentatie leidden me al snel af en de paniek ebde weg. Ik heb er niet aan toe gegeven en dat maakte dat ik me sterk voelde, dat ik me goed voelde. En dan heb ik het niet eens gehad over het feit dat Paul McCartney dus echt komt.

Volgende week maandag vertrek ik naar Frankrijk. Een tripje dat ondanks dat het relatief goed met me gaat, meer dan welkom is. Een hoofd-leeg-maak-momentje. Even een break. Mag ook wel, na een half jaar bagger graven in de hersenpan.

Vergeef me voor mijn offlineigheid. Ondanks dat ik het idee heb dat er een parallel universum aan me voorbij trekt zonder dat ik doorheb wat er allemaal speelt en gaande is en waar ik me dus zelfs lichtelijk schuldig om voel, heb ik ook het idee dat ik goed bezig ben. Ik hou me staande en leef, zonder psycholoog, medicijnen, alcohol, drugs of andere narigheid. Dat vraagt tijd, moeite en veel energie, maar dat geeft niet. Dat maakt alleen maar dat ik trots ben en dat ik oprecht kan zeggen dat ik hard heb gewerkt om te kunnen staan waar ik nu sta.

Jullie horen snel meer van me.

Veel liefs,

Leonie